O etnologii i antropologii kulturowej
Kultura, tradycja, tożsamość, etnografia, badania terenowe – z tymi pojęciami kojarzy się, zresztą bardzo celnie, etnologia i antropologia kulturowa jako nauka o człowieku. Swój początek wzięła z fascynacji kulturową różnorodnością świata. Jako nauka ukształtowała się w 2. połowie XIX wieku; miała odpowiedzieć na pytanie: Dlaczego ludzie żyjący w różnych zakątkach świata są jednocześnie tak bardzo do siebie podobni i tak bardzo inni pod względem cech fizycznych, mentalności, przyzwyczajeń, upodobań, stylów życia? W efekcie etnologia i antropologia kulturowa pomogła wykrystalizować się wielu współcześnie ważnym postawom i wartościom, jak otwartość na inne style egzystencji, dialog, tolerancja, relatywizm i pluralizm kulturowy (różnice między ludźmi zasługują na szacunek), niewartościujące rozumienie kultury (nie ma kultur lepszych i gorszych, są one po prostu inne). To nauka wyzwalająca, upowszechniająca poglądy, które wpływały i wpływają na kształt prawa (w wielu jego dziedzinach), polityki, stosunków międzynarodowych czy polityki społecznej.
Chęć zgłębienia istoty różnorodności kulturowej oraz natury ludzkiej pociągnęła za sobą wypracowanie na gruncie etnologii i antropologii kulturowej unikalnego warsztatu pracy. Humanistyczny i etyczny charakter etnologii i antropologii kulturowej objawia się poprzez badania terenowe (antropolog nie bada życia ludzi „zza biurka”, lecz przebywając wśród nich), rozumienie i przeżywanie zjawisk kulturowych (a nie zwykłe dążenie do ich poznania), współdziałanie, empatię, dialog z Innym. Dlatego podstawowym narzędziem pracy antropologa jest wywiad etnograficzny, który stanowi metaforę spotkania z drugim człowiekiem.











